Op de kaart vormen Orihuela, San Miguel de Salinas en Pilar de la Horadada een driehoek die veel mensen vooral met de zuidelijke Costa Blanca verbinden. Volgens één onafhankelijke berichtgeving ligt tussen die gemeenten nu een gebied dat als Parque Natural wordt aangewezen: de Sierra de Escalona en Dehesa de Campoamor. Het gaat om 9.004 hectare, groot genoeg om niet als een groen vakje op een toeristische kaart te functioneren, maar als een stuk landschap met eigen regels.
Dat onderscheid is belangrijk. Een natuurpark is niet automatisch een uitnodiging om overal te parkeren, te fietsen of een route te volgen. Volgens dezelfde berichtgeving kiest de Generalitat juist deze beschermingsvorm om natuurwaarden en ecologische verbindingen te combineren met bestaand, traditioneel gebruik. Bescherming is hier dus geen hek om een leeg terrein, maar een poging om afspraken te maken over een bewoond landschap.
Voor lezers in Valencia is dit een nuttige herinnering aan de schaal van de Comunitat Valenciana. De stad ligt ver van deze heuvels in de provincie Alicante, maar de beslissingen over water, bos, vogels en bodem horen bij hetzelfde gebied. Wie de regio alleen als kustlijn ziet, mist de strook erachter waar veel van haar natuurlijke samenhang wordt beslist.
De grens op papier is groter dan het park
Volgens één onafhankelijke berichtgeving bestaat de bescherming uit twee maten. Het eigenlijke Parque Natural beslaat 9.004 hectare. Daaromheen ligt het werkgebied van het Plan de Ordenación de los Recursos Naturales, kortweg PORN, met 18.066,22 hectare. Die tweede grens is minder aansprekend dan de naam van een nieuw park, maar vermoedelijk de grens die het dagelijks verschil maakt.
Het PORN werd volgens dezelfde berichtgeving in februari 2026 definitief goedgekeurd en is bindend voor flora, fauna, landschap en natuurlijke hulpbronnen. Ook zou het zwaarder wegen dan andere plannen voor ruimtelijke ordening en stedenbouw. Dat maakt zo'n document meer dan een inventaris van planten: het is een regelboek voor wat in en rond het gebied mogelijk moet blijven en wat niet verder mag opschuiven.
- Parkgebied Volgens één onafhankelijke berichtgeving: 9.004 hectare.
- PORN-gebied Volgens die berichtgeving: 18.066,22 hectare in de provincie Alicante.
- Gemeenten Orihuela, San Miguel de Salinas en Pilar de la Horadada gelden volgens de berichtgeving als sociaal-economisch invloedsgebied.
Volgens de berichtgeving vallen onder die bredere beschermingslaag al bestaande Europese en regionale figuren, waaronder een vogelbeschermingszone, een gebied van communautair belang, het beschermde landschap van Sierra de Escalona en omgeving, de gemeentelijke natuurplek Lagunas de Lo Monte en het catalogus-moerasgebied bij het stuwmeer La Pedrera. Op papier lijken zulke labels bureaucratische stapelingen; in de praktijk laten ze zien dat natuur zelden ophoudt bij één nette grens.
Een bos dat niet spectaculair hoeft te zijn
De aantrekkingskracht van dit gebied zit volgens één onafhankelijke berichtgeving niet in een enkel herkenbaar panorama. De waarde ligt in een grote bosmassa, met name dicht in ravijnen en op schaduwrijke hellingen. Aleppoden, aardbeibomen, kermeseiken, mastiekstruiken en palmetto vormen er volgens de berichtgeving een vegetatie die in een droge streek geen decor is, maar beschutting.
Volgens diezelfde berichtgeving leven er veel konijnen, die een voedselbasis vormen voor onder meer steenarend en havikarend. Het gebied zou voor jonge en onvolwassen roofvogels een belangrijke plek voor verspreiding zijn. Ook de wilde kat wordt genoemd als een vleeseter met een opvallend belangrijke populatieomvang. Zulke dieren zijn gemakkelijk tot symbool te maken, maar de melding over konijnen maakt het nuchterder: een roofvogelgebied bestaat ook uit kleine, gewone prooidieren en uit de dekking waarin zij leven.
Dat is misschien de meest bruikbare manier om naar een nieuw park te kijken. Niet als een lijst zeldzaamheden die alleen voor biologen telt, maar als een netwerk van hellingen, struiken, schaduw en open plekken dat alleen werkt wanneer er genoeg ruimte tussen de onderdelen blijft. De naam op de ingang is zichtbaar; de samenhang erachter is het eigenlijke bezit.
Beschermen zonder het land stil te zetten
Volgens één onafhankelijke berichtgeving is de parkvorm gekozen omdat de natuur- en landschapswaarden historisch zijn gevormd in wisselwerking met menselijk gebruik. Dat is een zinnetje met gevolgen. Het erkent dat bescherming niet altijd betekent dat iedereen verdwijnt, maar dat de manier waarop mensen er werken, onderzoeken en recreëren aan grenzen wordt gebonden.
De berichtgeving meldt dat de bevoegde milieuafdeling nog een Plan Rector de Uso y Gestión, of PRUG, zal opstellen. Dat document moet het publieke gebruik, wetenschappelijk onderzoek en andere activiteiten reguleren. Pas in zulke regels wordt duidelijk hoe een grote beschermde zone aanvoelt voor inwoners: niet in de feestelijke aankondiging, maar in de toegestane paden, beheerkeuzes en omgang met bestaande activiteiten.
Volgens dezelfde onafhankelijke berichtgeving is dit het 23e natuurpark van de autonome regio en de eerste uitbreiding van dit netwerk in negentien jaar; de vorige toevoegingen zouden uit 2007 dateren. Die lange tussenruimte verklaart waarom het besluit wordt gelezen als het antwoord op een oude vraag van ecologische en buurtgroepen. Maar de interessantere maatstaf ligt verderop: of de brede rand rond Sierra de Escalona en Dehesa de Campoamor voldoende gewicht krijgt wanneer het landschap weer om ruimte vraagt.
Wie Valencia buiten de stadsgrenzen wil leren lezen, vindt meer aanknopingspunten in onze gids voor de regio.
